Kategoria: Ogólne

Wyczytałem właśnie, że do projektu nowelizacji Ordynacji wprowadzono przepis, zgodnie z którym podatnicy prowadzący księgi podatkowe za pomocą programów komputerowych mają być zobowiązani – bez wezwania ze strony organu podatkowego – do przekazywania drogą elektroniczną resortowi finansów danych z prowadzonej ewidencji VAT. Wygląda na to, że MF dąży do uzyskania całkowitej kontroli nad zapisami księgowymi i podatkowymi w firmach.

Podobne pomysły realizowane były w Trzeciej Rzeszy. 11 listopada 1937 roku wprowadzono tam jednolity plan kont, dzięki czemu niemiecka biurokracja miała możliwość sprawowania ścisłej kontroli podatkowej i analizowania rentowności przedsiębiorstw.

Jutro idę do biblioteki wypożyczyć „Historię społeczną Trzeciej Rzeszy” Richarda Grunbergera, bo z dnia na dzień widzę coraz więcej analogii. Wygląda na to, że IV Rzeczypospolita – świadomie bądź nieświadomie – wzoruje się na Trzeciej Rzeszy. Trzeba doczytać by przewidzieć jakie mogą być kolejne kroki.

Trzeba mieć odpowiednie doświadczenie!

Według Bloomberga [źródło], trader, który w pół roku wygenerował 120 milionów funtów straty dla 5 banków podchodził do tego zadania już po raz trzeci. Poprzednio, w 2008 roku stracił 54 miliony funtów, a w 2013 roku milionów. Google twierdzi, że w Wielkiej Brytanii był powiązany z sześcioma już nieistniejącymi firmami…

Cóż, ryzyko w Treasury powinno było wyłapać, że jego firmy bankrutowały już kilka razy. Tym razem podstawił swoją dziewczynę, która oficjalnie została dyrektorem firmy. Jej rodzina dostarczyła kapitał początkowy – ćwierć miliona funtów! Alberto był tylko jedynym pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę jako menedżer. Do pomocy miał dwóch młodszych traderów, którzy prowadzili własne działalności gospodarcze i zarabiali wyłącznie prowizję od transakcji. W sumie, handlowali mniej niż kwartał. W większości otwierali krótkie pozycje na obligacjach licząc na spadki cen. Firma mieściła się w jednym pokoju (dzielonym z inną firmą). Dziwi mnie, że w bankach dostali tak wysokie limity.

W obecnych czasach strata w wysokości 120 milionów jest prawie niezauważalna, gdy banki płacą wielomiliardowe kary, by nie przyznać się do łamania przepisów. Jest to jednak chora sytuacja. Wydaje mi się, że kluczowym czynnikiem sukcesu naszego tradera w generowaniu straty była presja na wynik w bankach. Gdy spadły stopy i zamarł handel, dealerzy banku cieszyli się chyba, że znaleźli jelenia, który chciał grać wbrew rynkowi. I tylko dlatego udało mu się tym razem dobrnąć do 120 milionów. A można było spokojnie takiej sytuacji uniknąć, gdyby zrobiono analizę 4 filarów.

 

Żałuję, że nie przeczytałem tej książki wcześniej.

Gdy została po raz pierwszy wydana, odłożyłem ją na półkę. Nie pamiętam już dlaczego. Czy dlatego, że miała kiepskie recenzje? Z powodu okładki? A może ze względu na kiepski tytuł?

Coś w tym musiało być, bo w niecały miesiąc po promocji książka została wydana pod zmienionym tytułem. Nowy też nie jest lepszy. Czytaj dalej Dogfight czyli jak Apple i Google poszło na wojnę i zaczęło rewolucję.

W tym roku nie warto inwestować w wina francuskie i hiszpańskie. Ze starego kontynentu liczą się tylko wina włoskie. A właściwie to tylko Brunello di Montalcino 2010.

W ostatniej dekadzie najlepsze były roczniki 2001, 2004, 2006 i 2007. Według ekspertów, najlepszy był jednak 2010 rok. A więc co kupować?

Brunello di Montalcino DOCG 2010:

Poggio di Sotto
butelka za 130 EUR
Ostatni rocznik wyprodukowany przez Piero Palmucci przed sprzedażą wytwórni win.

Salvioni – La Cerbaiola
butelka za 127 EUR
Pierwszy rocznik pod przywództwem Alessii Salvioni, która przejęła stery nad rodzinnym biznesem

Pieve Santa Restituta Sugarille
butelka za 104 EUR
Tu podoba mi się duet ojca i córki w zarządzaniu

Tu dodatkową zaletą inwestycji będzie to, że jeśli powiodą się nam inne inwestycje, zawsze będziemy mogli nasze wina skonsumować 🙂

Z Wikipedii: Pies ogrodnika – związek frazeologiczny będący określeniem pejoratywnym. „Psem ogrodnika” jest zwykle nazywany ten, kto uniemożliwia lub utrudnia innym osobom dostęp do jakichś pożądanych przez nie dóbr (rzecz, stanowisko zawodowe, społeczne, partner życiowy itp.) pomimo lub dlatego, że sam nie może tych dóbr zdobyć lub czerpać z nich pożytku. Potocznie występuje niekiedy z dodatkowym objaśnieniem: „sam nie zje i drugiemu nie da„.

Kilka dni temu przeczytałem pewien felieton o Orlen Warsaw Marathon. Krew się we mnie zagotowała.

Autor zaczął od stwierdzenia, że pieniądze w bieganiu są ważne, bo umożliwiają profesjonalne przygotowanie imprez, przybliżają je do standardów światowych i tym samym dają radość biegaczom.

W jego ocenie, OWM zorganizowany jest prawie perfekcyjnie, ale… Czytaj dalej Pies ogrodnika, czyli jeden z głównych problemów polskiego biznesu