Kategoria: Ogólne

W dyskusjach o sztucznej inteligencji jest kilku autorów, którzy ukształtowali sposób myślenia całej branży na dłużej niż dekadę. Nick Bostrom i Stuart Russell należą do tej grupy. Pierwszy w 2014 r. opublikował Superintelligence, książkę, która wywołała globalną debatę o egzystencjalnym ryzyku związanym z rozwojem AI. Drugi, pięć lat później, w Human Compatible zaproponował zmianę paradygmatu: odejście od projektowania maszyn z „twardymi” celami na rzecz systemów niepewnych, korygowalnych i nastawionych na współpracę z ludźmi.

Dziś – w dobie modeli generatywnych, agentów AI, autonomii opartej na LLM-ach i spiralnym wyścigu zbrojeń technologicznych – warto zapytać czy te książki nadal trafnie opisują rzeczywistość? Czy ich przesłania wytrzymały próbę czasu?

Żyjemy w przekonaniu, że mamy wpływ na nasze życie. Wypełniamy kalendarze, planujemy kolejne zadania, prowadzimy projekty z dbałością o szczegóły. Wydaje się, że wszystko układa się w logiczną całość – że jeśli tylko będziemy konsekwentni i pracowici, świat podąży zgodnie z naszym scenariuszem.

A jednak wystarczy jeden telefon, jedno zdanie od lekarza, jedna nieprzewidziana sytuacja, żeby ten porządek runął. Wtedy uświadamiamy sobie coś, co na co dzień wypieramy: nasze życie w dużej mierze nie zależy od nas.

Czytając książkę Empire of AI Karen Hao, trudno oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia nie tylko z historią jednej organizacji, ale z opowieścią o tym, jak rodzą się i upadają imperia – imperia technologiczne!

Kiedy bank udziela finansowania dużej spółce, sama zdolność kredytowa na moment podpisania umowy nie wystarcza. Równie ważne jest utrzymanie tej zdolności w czasie trwania kredytu – niezależnie od wahań rynkowych czy zmian w strategii firmy. Dlatego w umowach kredytowych kluczowe miejsce zajmują kowenanty (ang. covenants) – zobowiązania, które pożyczkobiorca musi spełniać, aby utrzymać warunki finansowania.

Przed rozpoczęciem studiów nie spodziewałem się, że psychologia emocji i motywacji będzie aż tak rozbudowanym przedmiotem. Wydawało mi się, że to kilka prostych teorii o tym, co nas porusza, i parę modeli wyjaśniających, dlaczego działamy tak, a nie inaczej. Tymczasem dziś czuję się trochę jak Alicja w krainie czarów — za każdym zakrętem odkrywam nowy, niespodziewany świat. Każda teoria, każde badanie otwiera kolejne drzwi i zmienia sposób, w jaki patrzę na relacje, biznes i na przywództwo.

Podczas wczorajszej rozmowy z Arturem Rompcą, ekspertem od e-commerce, powróciliśmy do kontrowersyjnej wypowiedzi Rafała Brzoski, prezesa InPost: „Za chwilę marketplace’y, które znamy będą albo pod olbrzymią presją, albo przestaną istnieć. Nadchodzi rewolucja AI, w której brand marketplace’owy i klasyczny website najzwyczajniej w świecie przestaną istnieć.”

Koncentracja

Zacznijmy od koncentracji. Koncentracja to skupienie na zadaniu. Bez rozproszeń. W dzisiejszym świecie to największe wyzwanie. Przeszkadzają nam w tym telefony, maile, spotkania, ciągłe powiadomienia…

Badania pokazują realne koszty. Już w 2007 roku Mark, Gonzalez i Harris wykazali, że po przerwaniu pracy potrzeba średnio 23 minut i 15 sekund, aby wrócić do pełnego skupienia (Mark et al., 2008). To niby stare dane, ale wciąż aktualne. Nowsze badania potwierdzają, że krótkie zakłócenia mają długotrwałe skutki. W 2023 roku Sirois i Pychyl pokazali, że prokrastynatorzy częściej poddają się rozproszeniom i doświadczają większych deficytów uwagi – w szczególności poprzez tzw. mind-wandering, czyli błądzenie myśli (Sirois & Pychyl, 2023). Innymi słowy – tracisz czas, nawet jeśli to tylko jedno powiadomienie. A w firmie? Przemnóż to przez liczbę członków zespołu. Jedno zakłócenie i godzina stracona. A teraz wyobraź sobie kwartalny raport z utraty produktywności.

Czytaj dalej Trzy filary skuteczności: Koncentracja, organizacja, konsekwencja